Φ.

Πως είναι να είσαι πρωταγωνίστρια της δικιάς σου ταινίας? Να ζεις μέσα σε ένα σκηνικό καλύτερο από τα πιο τρελά όνειρά σου? Να είσαι τόσο αφελής που να αρπάζεις την ευτυχία από τα μαλλιά και να αισθάνεσαι ότι είναι υπαρκτή η ψευδαίσθηση του πάντα?
Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη βραδιά. Πόσο διακριτικά με απομάκρυνες απο τους άλλους, με πήρες απο το χέρι και με πήγες να φας. Ή μάλλον σε πήγα εγώ.. Σα μικρό παιδί σου άρεσαν όλα. Γελούσες με αυτά που λέγαμε και έβρισκες τη χαρά σε κάθε τι που μοιραζόμουν μαζί σου. Μ' έκανες να γελάω και να μη μπορώ να πιστέψω πόσο τυχερή είμαι που σε γνώρισα. Σα μια χαζή εφηβική ταινία, αγόρι γνώρισε κορίτσι, και ζήσανε ένα από αυτά τα τέλεια ραντεβού που η ώρα περνάει και ξαφνικά πρέπει να φύγεις και δεν ξέρεις πως πέρασε η ώρα. Ήμασταν εκεί μαζί με τόσο κόσμο αλλά οι άλλοι ήτανε κομπάρσοι. Κομπάρσοι στο δικό μας έργο που εμείς σκηνοθετούσαμε την κάθε σκηνή και ζούσαμε στην αφέλεια της στιγμής. Κανείς δε χώραγε εκεί, ακόμα και όσοι άλλοι μας μιλούσανε, απλά δεν υπήρχαν στο χώρο. Τους εξαφανίζαμε και μέναμε πάλι μόνοι.
Μπορούσα να κρατήσω λάφυρα της βραδιάς.
Δε το έκανα εν γνώση μου. Βλέπεις, η καρδιά μου είναι τόσο λαβωμένη. Δεν άντεχε άλλο πλήγμα. Ίσως να έκανα λάθος, αλλά όταν βλέπεις έναν γκρεμό δεν πέφτεις ακόμα και αν νιώσεις ελεύθερος κατά τη διάρκεια της πτώσης.
Έχω μάθει πια να φυλάγομαι.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες να πιστέψω και πάλι στα παραμύθια.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες να ξανανιώσω τη μαγεία του εφήμερου έρωτα.