Master and servant

Ο πόνος σουβλίζει την καρδιά και δεν ξέρεις ποιον να κατηγορήσεις. Ή μάλλον ξέρεις αλλά δε θέλεις. Ο μόνος που είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου είναι ο εαυτός σου και ο κατήγορος ο εαυτός σου. Δεν καταλαβαίνεις ε? Όταν μπλέκεις σε μια κατάσταση που είναι ξεκάθαρη, αλλά εσύ δε θέλεις να δεις γιατί τα κοιτάζεις όλα μέσα απο το ροζ συννεφάκι των συναισθημάτων σου, φτάνει η ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου και συνηδητοποιείς ότι αυτός που σε μαστιγώνει είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Δεν υπάρχει έρωτας απο την άλλη μεριά. Αν υπήρχε, θα ήταν μαζί σου. Εδώ και ένα χρόνο. Δε θα υπήρχαν δικαιολογίες. Αναλογίζεσαι πόσες φίλες σου έχεις κάνει πέρα "επειδή είχαν κόλλημα". Αυτές δεν κατηγορούσες πάντα? Όχι το αντικείμενο του πόθου τους, αυτές. Έλεγες μα καλά ηλίθια είναι? Δε το βλέπει?
Και όμως έφτασε η ώρα που το λες αυτό για τον εαυτό σου και αισθάνεσαι μαλάκας. Που άφησες να περάσει ο χρόνος. Βέβαια δε το μετανιώνεις, μόνο οι ηλίθιοι μετανιώνουν τις πράξεις του.
Απλά μαθαίνεις να είσαι προσεκτική στο εξής.
Τι δίνεις. Τι παίρνεις. Τι προσδοκείς απο κάποιους και αν είναι ρεαλιστικές οι προσδοκίες σου.
Εξάλλου έτσι είναι ο έρωτας. Παράλογος. Μη το ψάχνεις.
Τελείωσε πια.