αγάπη

Είχε κάνει αυτή τη διαδρομή εκατομμύρια φορές. Η βροχή έπεφτε στο τζάμι της και σκεφτόταν, ότι χαιρόταν που θα τον ξαναδεί. Είχε να τον δει περίπου δύο εβδομάδες, είχαν πει να μη τα ξαναπούνε, αλλά μετα απο κάθε αναποδιά γύριζε σε εκείνον. Σ' εκείνο το σπίτι, που ήταν παλιά το σπίτι της, αλλά τώρα πια έμοιαζε ξένο έβρισκε την ηρεμία. Γιατί? Δεν έπρεπε να σκέφτεται, δεν έπρεπε να δώσει δικαιολογίες, ήταν μόνο ο εαυτός της. Πάντα καθόταν λιγότερο απο 24 ώρες, γιατί αν καθόταν περισσότερο αισθανόταν ότι ζούσε το 2007 πάλι και δεν ήθελε. Αυτός είχε πάντα μια ζεστή αγκαλιά και μετά απο τόσα χρόνια είχε τη μαγική ικανότητα να την κάνει να γελάει με την καρδιά της. Το σεξ, πάντα τέλειο, αλλά δεν πήγαινε για αυτό εκεί. Πήγαινε για την επιβεβαίωση ότι θέλει να ζήσει και πάλι τη συντροφικότητα. Ότι δεν είχε μετατραπεί σε ένα μοναχικό τέρας, άνθρωπο των σπηλαίων, και ότι η ανθρώπινη συντροφιά βρίσκεται ακόμα στο DNA της. Μιλούσαν για τα πάντα, εκτός απο τα ουσιώδη. Δεν την ρωτούσε, δεν τον ρώτησε ποτέ τι κάνει στην προσωπική του ζωή. Ήταν μια σιωπηλή συμφωνία να αφήσουν την προσωπική τους ζωή έξω απο τη μεταξύ τους σχέση. Δε του είπε ποτέ ότι την προηγούμενη χρονιά ερωτεύτηκε και αυτός ο άλλος της έσπασε την καρδιά σε χίλια κομμάτια. Δεν είχε σημασία. Εξάλλλου αυτός ήταν εκεί για να της δώσει έναν επίδεσμο. Να σταματήσει την αιμοραγία της καρδιάς της και με ένα φιλί να της δώσει ελπίδα ότι θα ξαναβρεί την αγάπη. Την χαίδεψε και αισθάνθηκε και πάλι ότι αγαπάει. Εκείνον και τα χάδια του. Όχι, έρωτας. Αγάπη στην πιο αληθινή μορφή της. Όταν έχεις δει το τέρας στον άλλον και τον αγαπάς, αυτό είναι αγάπη. Ακόμα και όταν σε έχει εγκαταλείψει χρόνια ο έρωτας. Όταν θέλεις να είναι καλά ο άλλος ακόμα και όταν δεν είναι μαζί σου, αυτό είναι αγάπη. Όλα τα άλλα είναι απλά πασατέμπο.