Adagio

Μου είπες να βάλω το τραγούδι στην αρχή για να το συνδυάσεις με τις λέξεις. Το έκανα. Άλλωστε πως να σου χαλάσω χατήρι? Δε μπορώ. Φεύγω συνέχεια απο εσένα, αλλά η καρδιά μου με κρατάει αγκιλωμένη στο πάτωμα. Εκεί. Ελπίζοντας πως μια μέρα θα με κοιτάξεις στα μάτια και θα καταλάβεις. Οτι είμαι εδώ. Οτι δε μπορώ να φύγω. Ότι δεν έχει νοήμα. Δεν υποφέρω πια, και τα ψίχουλα τα βλέπω ολόκληρο γεύμα. Εσύ μπορείς να φύγεις και το ξέρω. Δε θέλω να φύγεις. Δε θέλω να σε χάσω απο τη ζωή μου. Παγιδευμένη στο αέναο. Εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο. Ελπίζω στη στιγμή. Στη στιγμή που θα καταλάβω τη ματαιότητα της προσμονής ή στη στιγμή που θα καταλάβεις ότι ανήκεις εδώ μαζί μου. Μέχρι αυτήν την ώρα τίποτα. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Σε εμάς. Ότι και να είμαστε εμείς. Σε κοιτάζω και είμαι σπίτι μου. Εσύ είσαι το σπίτι μου. Στο είχα πει και με κοροίδεψες θυμάσαι? Και όμως σε ένα γεμάτο δωμάτιο με κόσμο, έβλεπα εσένα. Μόνο εσένα. Οι άλλοι ήταν θολοί. Στο ψιθύρισα στο αυτί. δε με ακούς. Μου είπες να φύγω. Σε άκουσα. Θα φύγω όταν είμαι έτοιμη, ακούς? Αυτό θα το διαβάσεις. Κάποτε. Που ίσως να μην έχει σημασία. Τουλάχιστον κράτα το, σαν απόκομα της αγάπης μου.