Misery is a butterfly

Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια?
Τι αξία να δώσεις σε μια λέξη, όταν ξέρεις πως θα πέσει στο πάτωμα σαν τσαλακωμένο χαρτί?
Τι κάνεις όταν τα έχεις πει όλα σε κάποιον άνθρωπο και αισθάνεσαι πια ένα τεράστιο κενό?
Αυτός μπορεί να είναι ο άνθρωπος που ερωτέυτηκες,η κολλητή σου φίλη και το χειρότερο απο όλα η αδερφή σου.
Αισθάνομαι ένα κενό στην καρδιά μου. Λείπουν τα δύο Μ. κ το Δ. απο μέσα μου. Σαν κάποιος να είδε ποιοι με κάνουν ευτυχισμένη και να έγιναν έτσι τα πράγματα ώστε να πρέπει να φύγουν πλεον απο τη ζωή μου. Οριστικά ή όχι, κανείς δεν ξέρει, εξάλλου ο χρόνος είναι θεραπευτής του έρωτα και της εμπιστοσύνης.
Περιμένω το καινούριο αύριο χωρίς εσάς, που εγώ σίγουρα θα είμαι διαφορετική.
Κάθε μέρα ανακαλύπτω κ ένα μέρος του εαυτού μου που πρέπει να αναπληρώσω.
Ψώνια με την αδερφή μου έγιναν ψώνια με τις φίλες μου.
Βραδινά τηλεφωνήματα αντικαταστάθηκαν, με βραδινά τηλεφωνήματα προς άλλους φίλους.
Όλα έχουν αλλάξει, και όλα είναι ίδια.
Νέες χαρές και παλιές λύπες.
Αυτό το τσίμπημα στην καρδιά να έλειπε μόνο. Αυτό το τσίμπημα όταν σας σκέφτομαι.
Αλλου είδος πόνου ο καθένας.
Όλα θα περάσουν. Το μόνο σίγουρο.