Άνοιξε τα μάτια της, αλλά με δυσκολία αντιλαμβανόταν τη διαφορά ημέρας με νύχτα. Δε μπορούσε να σηκωθεί καν απο το κρεββάτι. Στο βάθος ακουγόταν μουσική απο τον υπολογιστή, αλλά ήταν απλά θόρυβος. Οι σκέψεις της γυρνούσαν γύρω γύρω απο μια γαμημένη σκέψη. Η γάτα ήρθε και της έγλειψε τα δάκρυα που κυλούσαν στο μάγουλα και εκεί συνειδητοποίησε ότι κλαίει. Έπρεπε να σκεφτεί καλά κάθε κίνηση της πριν την κάνει. Σαν όλα της τα αισθήματα να έχουν κυριέψει το κορμί της και να μην μπορεί να λειτουργήσει. Είχε χρόνια να αισθανθεί έτσι. Η πραγματικότητα είχε εγκαταλείψει το δωμάτιο. Σηκώθηκε και πήγε να βάλει μια μπύρα. Όχι καφέ. Μπύρα. Tην έριξε στο πάτωμα και με δυσκολία έπεισε τον εαυτό της ότι πρέπει να τα μαζέψει. Το ήπιε μηχανικά και ξαναγύρισε στο κρεββάτι. Έβαλε μια σειρά. Μετά απο 12 ώρες υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι δε θα ξαναφήσει τον εαυτό της να γίνει έτσι για κανέναν απο εδώ και πέρα. Ένιωσε ένα χέρι να μπαίνει στην καρδιά και να την σφίγγει με πολύ δύναμη. Κουράγιο. This too, will pass.
