DailyFax

Έπαιξε νευρικά με το στυλό της και δε σήκωσε το βλέμμα να τον κοιτάξει. Μιλάγανε ώρα για αυτό το πρότζεκτ και προσπαθούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό της για εκείνον. Ήξερε πως αν τα μάτια τους συναντιόντουσαν στην αίθουσα υπήρχε φόβος να το καταλάβουν όλοι. Της απεύθυναν τον λόγο και απάντησε με σταθερή φωνή αυτό που τη ρώτησαν. Είχε συνηθίσει να είναι το μοναδικό κορίτσι στο δωμάτιο. Ηλίθιοι άντρες, σκέφτηκε. Λίγο το μπούστο της να έδειχνε και αποσυντονίζονταν. Μουτζούρωνε το τετράδιο της όσο μιλούσαν και σχημάτιζε σχέδια. Της ξέφυγε μια καρδούλα. Την σβήνει βιαστικά και προσπαθεί να μην τον κοιτάζει. Ότι και να κάνει προσπαθεί να μην τον κοιτάξει. Πετάει μια ατάκα, για να δείξει ότι είναι ακόμα στο δωμάτιο και νιώθει το βλέμμα του πάνω της. Συνεχίζει να κοιτάζει την κόλλα της και να μουτζουρώνει με μανία πάνω της. Πόσο εμμονική γίνεται η σκέψη της ώρες ώρες. Τοποθετεί τον εαυτό της έξω και βλέπει να την αγκαλιάζει και να τη φιλάει κάτω απο τη λάμπα του δρόμου. Αυτός δε θα το κάνει. Ποτέ δε το κάνει. Την έχει τοποθετήσει σε ένα ράφι των ονείρων του και την χαζολογά. Δε θα κάνει ποτέ το βήμα να την αγγίξει. Εκείνη όμως τον περιμένει. Όσο και να την πονάει. Κάποιος να σκοτώσει αυτήν την πουτάνα την ελπίδα να τελειώνουμε.
Τελειώνει η συνάντηση, σηκώνεται να φύγει και αυτός την πηγαίνει στο ασανσέρ. Τον κοιτάζει και του λέει: Νομίζω τελικά, ότι έφτασε η λήξη της συνεργασίας μας. Θεωρώ ότι πλεον οι εταιρείες μας δεν έχουν τους ίδιους στόχους. Στην εταιρεία σας υπάρχει μια ασφάλεια που εμένα με τρομάζει. Αν δεν προχωράς εξάλλου, μένεις στάσιμος έτσι δεν είναι? Αυτό σιχαίνομαι. Να είμαι στάσιμη. Χάρηκα πολύ για τη συνεργασία και ελπίζω να μαθαίνω τα νέα σας. Απο το daily fax. Και μόνο.