Saturday, October 15, 2011

Φ.


Πως είναι να είσαι πρωταγωνίστρια της δικιάς σου ταινίας? Να ζεις μέσα σε ένα σκηνικό καλύτερο από τα πιο τρελά όνειρά σου? Να είσαι τόσο αφελής που να αρπάζεις την ευτυχία από τα μαλλιά και να αισθάνεσαι ότι είναι υπαρκτή η ψευδαίσθηση του πάντα?
Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη βραδιά. Πόσο διακριτικά με απομάκρυνες απο τους άλλους, με πήρες απο το χέρι και με πήγες να φας. Ή μάλλον σε πήγα εγώ.. Σα μικρό παιδί σου άρεσαν όλα. Γελούσες με αυτά που λέγαμε και έβρισκες τη χαρά σε κάθε τι που μοιραζόμουν μαζί σου. Μ' έκανες να γελάω και να μη μπορώ να πιστέψω πόσο τυχερή είμαι που σε γνώρισα. Σα μια χαζή εφηβική ταινία, αγόρι γνώρισε κορίτσι, και ζήσανε ένα από αυτά τα τέλεια ραντεβού που η ώρα περνάει και ξαφνικά πρέπει να φύγεις και δεν ξέρεις πως πέρασε η ώρα. Ήμασταν εκεί μαζί με τόσο κόσμο αλλά οι άλλοι ήτανε κομπάρσοι. Κομπάρσοι στο δικό μας έργο που εμείς σκηνοθετούσαμε την κάθε σκηνή και ζούσαμε στην αφέλεια της στιγμής. Κανείς δε χώραγε εκεί, ακόμα και όσοι άλλοι μας μιλούσανε, απλά δεν υπήρχαν στο χώρο. Τους εξαφανίζαμε και μέναμε πάλι μόνοι.
Μπορούσα να κρατήσω λάφυρα της βραδιάς.
Δε το έκανα εν γνώση μου. Βλέπεις, η καρδιά μου είναι τόσο λαβωμένη. Δεν άντεχε άλλο πλήγμα. Ίσως να έκανα λάθος, αλλά όταν βλέπεις έναν γκρεμό δεν πέφτεις ακόμα και αν νιώσεις ελεύθερος κατά τη διάρκεια της πτώσης.
Έχω μάθει πια να φυλάγομαι.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες να πιστέψω και πάλι στα παραμύθια.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες να ξανανιώσω τη μαγεία του εφήμερου έρωτα.

Monday, August 22, 2011

down by the river


Πάντα την έπιανε μελαγχολία όταν καθόταν στις όχθες αυτού του ποταμιού. Έβλεπε απέναντι το παλάτι να καθρεπτίζει στα νερά και σκεφτόταν πόσο χρόνο είχε χάσει περιμένοντας τον εκεί. Εκείνος, πάντα την περίμενε σπίτι, ποτέ δεν πήγε να την βρει.
Πάντα γυρίζει η σκέψη μου σε αυτήν την κοπέλα εκεί στο ποτάμι. Στα δάκρυα που είχε ρίξει για εκείνον, για τις κρύες αγκαλιές του το βράδυ, για τα βράδια που έκλαιγε μέχρι να αποκοιμηθεί σιωπηλά για να μην την ακούσει. Ποτέ δεν την κατάλαβε.
Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να συνειδητοποιήσει ότι ποτέ δε θα την καταλάβαινε.
Ήταν όμορφα στην χρυσή φυλακή της. Σίγουρα. Όμορφα.
Όταν έφυγε εκείνο το πρωινό του άφησε ένα γράμμα και το κλειδί.
Τον κατηγόρησε για τα πάντα.
Δε του είπε ποτέ την αλήθεια, δεν είχε νόημα.
Σοφή απόφαση. Γεναία απόφαση.
11 χρόνια. Είναι 11 χρόνια. Φάνηκαν σαν 2.
Το κορίτσι στο ποτάμι έχει πεθάνει. Ένα μικρό του μέρος έχει μείνει.
Αυτό που πιστεύει σ' εκείνον που δε θα φοβάται να την δεχτεί όπως είναι.
Αυτό που σταμάτησε να κυνηγάει φαντάσματα και αγαπάει πλέον κανονικούς ανθρώπους.
Που είναι εκεί. Τη στηρίζουν. Κάθε μέρα στη ζωή της. Με κάθε τρόπο.
Εκεί είναι και εκείνος.

Wednesday, July 20, 2011

Video games


Τι θέλω.
Να ξυπνάω μαζι σου, να μην αισθάνομαι φόβο, να είσαι εκεί για εμένα ότι και να συμβεί, να με φροντίζεις, να μου φέρνεις μπύρα όταν ζεσταίνομαι, να χαιδεύεις τα υγρά μαλλιά μου μετά το μπάνιο, να με φιλάς στην παραλία, να παίζουμε βιντεοπαιχνίδια, να αισθάνομαι ασφάλεια, να με κάνεις να γελάω, να με κάνεις να κλαίω μόνο απο χαρά, να κάνω τα παιδιά σου, να με παρηγορείς, να με χώνεις στην αγκαλιά σου οταν είμαι μεθυσμένη και να μου λες ότι όλα θα πάνε καλά, να αγαπάς τις φίλες μου όσο εγώ, να τρολάρουμε, να καταλαβαίνεις τον online εαυτό μου και να μην προσπαθείς να τον καταστρέψεις, να μη ζηλεύεις, να με στηρίζεις, να χώνω το μούτρο μου στο λαιμό σου και να σε μυρίζω, να οδηγάς εσύ, να παινεύεις την μαγειρική μου, να εκτιμάς τα δώρα μου, να μην πιστεύω την τύχη μου που σε βρήκα επιτέλους,
Θα σου δώσω τα πάντα. Αρκεί να σε γνωρίσω.

Monday, June 6, 2011

Discipline or the lack of it



Βρίσκεσαι εκεί απέναντι του και είσαι κόσμια. Προσπαθείς να είσαι κόσμια. Πρέπει να είσαι κόσμια. Όλο σου το κορμί λέει να τον φιλήσεις. Αντιστέκεσαι. Δεν τον κοιτάζεις στα μάτια γιατί το νιώθεις να έρχεται. Βρίσκεσαι στο σκοτάδι δίπλα απο το ρέμα και νιώθεις τα συναισθήματα σου να πλημμυρίζουν τα πάντα. Και χάνεται ο έλεγχος. Το ένα φιλί γίνεται δύο, τρία τέσσερα, άπειρα. Δε μπορείς να σταματήσεις να τον φιλάς, δεν θέλεις κιόλας. Όλα τα πρέπει έχουν μπλοκαρίστει και εκεί λες: ευτυχία μαλάκα μου. Να έχεις αυτόν που θέλεις, την στιγμή που θέλεις. Θέλεις να του πεις 20 φορές σάγαπώ αλλά δε χρειάζεται. Τον αγαπα΄ς και το νιώθει παντού. what discipline? Η λογική έχει εγκαταλείψει την ακτή χρόνια. Βουλιάζεις.

Sunday, April 10, 2011

Φίλησε με


Φίλησε με γρήγορα. Πριν σε γνωρίσω. Πριν με μάθεις. Πριν νιώσω κάτι για εσένα. Πριν με πληγώσεις. Φίλησε με τώρα που είναι νωρίς. Που δεν έχω βρει τα ελαττώματα σου. Που μου φαίνεσαι τέλειος. Που ανυπομονώ για το κάθε σου άγγιγμα.
Φίλησε με γρήγορα πριν έρθει το αύριο. Φίλησε με να διώξεις κάθε τι που ακόμα με πληγώνει. Φίλησε με να στεγνώσεις τα δάκρυα μου. Ακόμα και να μη νιώσω κάτι για σένα, κάνε με να νιωσω. Κάτι. Πάλι.
Έχω ανάγκη να νιώσω κάτι άλλο πέρα από πόνο.
Ακόμα και να μην είσαι εσύ αυτός που ψάχνω, θέλω να με φιλήσεις. Για να ξαναβρώ εμένα. Που χάθηκα κάπου κυνηγώντας τα ψίχουλα που μου άφησε κάποιος άλλος στο δάσος.
Φίλησε με και σου υπόσχομαι θα είμαι εκεί. Για εκείνη τη στιγμή.

Thursday, March 31, 2011

feel/-e


Οι φίλοι μας μας αγαπάμε για αυτό που είμαστε σωστά?
Ναι, αλλά αν είσαι προβληματικός, έχεις απαίτηση να σε αγαπάνε έτσι όπως είσαι?
Αν κουραστούν να σε βλέπουν να κάνεις το ίδιο λάθος ξανά και ξανά?
Δεν υπάρχει τέλος στην υπομονή? Υπάρχει.
Όταν βλέπεις ότι ο άλλος δεν παίρνει από λόγια σε κάποια φάση αποφασίζεις ότι δεν αξίζει άλλο. Φεύγεις μακρία. Το έχω κάνει.
Σε παρακαλώ μη το κάνεις. Ξέρω. Αυτό σου λέω μόνο. Ξέρω. Δε θα ξαναγίνει.
Αν ξαναγίνει είμαι άξια της μοίρας μου.
Σ' αγαπώ και θα πολεμήσω να μη φύγεις.
Όταν αξίζει κάτι πολεμάς για αυτό.
You're a part of me now. If you leave, I'll be incomplete.



Thursday, March 17, 2011

Erase me


Κρύβεσαι στην αγκαλιά του και δε φοβάσαι πια. Είσαι σπίτι σου. Φέρνεις το πρόσωπο σου στο λαιμό του και σαν γάτα τρίβεσαι πάνω του. Σε φιλάει και νιώθεις ολοκληρωμένη. Αισθάνεσαι τη χαζή χαρά του 16χρονου κοριτσιού που μόλις φίλησε το πρώτο της αγόρι. Όλες οι κινήσεις είναι αυτονόητες χορογραφημένες απο το σύμπαν. Είναι τόσο πρωτόγνωρο μα τόσο οικέιο το συναίσθημα. Σα να το έχεις ξαναζήσει κάπου αλλού αλλά σα να το ζεις για πρώτη φορά εδώ. Λες, εδώ είμαι. Δε θέλω να φύγω.
Δεν σε κρατάει εκεί όμως.
Σε διώχνει.
Και εκεί που ήσουν στη ζεστασιά του σπιτιού σου, βρίσκεσαι γυμνή σε ένα δάσος και κάνει κρύο.
Τα λόγια του σε έστειλαν εκεί. Τη στιγμή που άκουσες το ¨δε θέλω να είμαι μαζί σου", ένιωσες την καρδιά σου να σκίζεται. Όχι να σπάει, να σκίζεται.
Ο πόνος της σκισμένης σου καρδιάς μεταφέρθηκε στο σώμα. Κανονικός πόνος. Ένιωσες τα κόκκαλα σου να τρίζουν. Νομίζεις ότι δε θα συνέλθεις.
Την άλλη μέρα κυκλοφορείς σαν το ζόμπι.
Και ξαφνικά, ξυπνάς και είσαι καλά. No more.

Wednesday, March 9, 2011

Master and servant


Ο πόνος σουβλίζει την καρδιά και δεν ξέρεις ποιον να κατηγορήσεις. Ή μάλλον ξέρεις αλλά δε θέλεις. Ο μόνος που είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου είναι ο εαυτός σου και ο κατήγορος ο εαυτός σου. Δεν καταλαβαίνεις ε? Όταν μπλέκεις σε μια κατάσταση που είναι ξεκάθαρη, αλλά εσύ δε θέλεις να δεις γιατί τα κοιτάζεις όλα μέσα απο το ροζ συννεφάκι των συναισθημάτων σου, φτάνει η ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου και συνηδητοποιείς ότι αυτός που σε μαστιγώνει είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Δεν υπάρχει έρωτας απο την άλλη μεριά. Αν υπήρχε, θα ήταν μαζί σου. Εδώ και ένα χρόνο. Δε θα υπήρχαν δικαιολογίες. Αναλογίζεσαι πόσες φίλες σου έχεις κάνει πέρα "επειδή είχαν κόλλημα". Αυτές δεν κατηγορούσες πάντα? Όχι το αντικείμενο του πόθου τους, αυτές. Έλεγες μα καλά ηλίθια είναι? Δε το βλέπει?
Και όμως έφτασε η ώρα που το λες αυτό για τον εαυτό σου και αισθάνεσαι μαλάκας. Που άφησες να περάσει ο χρόνος. Βέβαια δε το μετανιώνεις, μόνο οι ηλίθιοι μετανιώνουν τις πράξεις του.
Απλά μαθαίνεις να είσαι προσεκτική στο εξής.
Τι δίνεις. Τι παίρνεις. Τι προσδοκείς απο κάποιους και αν είναι ρεαλιστικές οι προσδοκίες σου.
Εξάλλου έτσι είναι ο έρωτας. Παράλογος. Μη το ψάχνεις.
Τελείωσε πια.

Thursday, February 10, 2011

Being right sucks

Θυμωμένη? Ναι. Πολύ. Μαζί σου. Μαζί μου. Με όλα. Είχα δίκιο. Αυτό φοβόμουν. Αυτό ακριβώς. Την επαλήθευση των φόβων. Την επαλήθευση ότι είμαι περαστική από τη ζωή σου. Γιατί δε το έκανα νωρίτερα? Γιατί φοβόμουν αυτήν την γαμημένη την επαλήθευση. Και τώρα? Αυτό. Αυτό είναι όλο. Η ζωή χωρίς εσένα. Μουντή και μονότονη. Μέχρι να έρθει κάποιος να με πάρει απο το χέρι, να μου σκουπίσει τα δάκρυα και να μου δώσει μια ηλιαχτίδα και πάλι. Είμαι καλά? Ναι. Καλύτερα να πατάω στη γή παρά στα σύννεφα. Που ήταν όλα δημιούργημα δικό μου. Η αλήθεια όσο και να πονάει είναι καλύτερη από ηλίθια εφηβικά όνειρα. Εξάλλου, είμαι μεγάλη πια για παραμύθια.


we belong in a movie

Sunday, January 30, 2011

αγάπη


Είχε κάνει αυτή τη διαδρομή εκατομμύρια φορές. Η βροχή έπεφτε στο τζάμι της και σκεφτόταν, ότι χαιρόταν που θα τον ξαναδεί. Είχε να τον δει περίπου δύο εβδομάδες, είχαν πει να μη τα ξαναπούνε, αλλά μετα απο κάθε αναποδιά γύριζε σε εκείνον. Σ' εκείνο το σπίτι, που ήταν παλιά το σπίτι της, αλλά τώρα πια έμοιαζε ξένο έβρισκε την ηρεμία. Γιατί? Δεν έπρεπε να σκέφτεται, δεν έπρεπε να δώσει δικαιολογίες, ήταν μόνο ο εαυτός της. Πάντα καθόταν λιγότερο απο 24 ώρες, γιατί αν καθόταν περισσότερο αισθανόταν ότι ζούσε το 2007 πάλι και δεν ήθελε. Αυτός είχε πάντα μια ζεστή αγκαλιά και μετά απο τόσα χρόνια είχε τη μαγική ικανότητα να την κάνει να γελάει με την καρδιά της. Το σεξ, πάντα τέλειο, αλλά δεν πήγαινε για αυτό εκεί. Πήγαινε για την επιβεβαίωση ότι θέλει να ζήσει και πάλι τη συντροφικότητα. Ότι δεν είχε μετατραπεί σε ένα μοναχικό τέρας, άνθρωπο των σπηλαίων, και ότι η ανθρώπινη συντροφιά βρίσκεται ακόμα στο DNA της. Μιλούσαν για τα πάντα, εκτός απο τα ουσιώδη. Δεν την ρωτούσε, δεν τον ρώτησε ποτέ τι κάνει στην προσωπική του ζωή. Ήταν μια σιωπηλή συμφωνία να αφήσουν την προσωπική τους ζωή έξω απο τη μεταξύ τους σχέση. Δε του είπε ποτέ ότι την προηγούμενη χρονιά ερωτεύτηκε και αυτός ο άλλος της έσπασε την καρδιά σε χίλια κομμάτια. Δεν είχε σημασία. Εξάλλλου αυτός ήταν εκεί για να της δώσει έναν επίδεσμο. Να σταματήσει την αιμοραγία της καρδιάς της και με ένα φιλί να της δώσει ελπίδα ότι θα ξαναβρεί την αγάπη. Την χαίδεψε και αισθάνθηκε και πάλι ότι αγαπάει. Εκείνον και τα χάδια του. Όχι, έρωτας. Αγάπη στην πιο αληθινή μορφή της. Όταν έχεις δει το τέρας στον άλλον και τον αγαπάς, αυτό είναι αγάπη. Ακόμα και όταν σε έχει εγκαταλείψει χρόνια ο έρωτας. Όταν θέλεις να είναι καλά ο άλλος ακόμα και όταν δεν είναι μαζί σου, αυτό είναι αγάπη. Όλα τα άλλα είναι απλά πασατέμπο.

Saturday, January 1, 2011

the story of absolutely nothing


Κοίταξε τα άλμπουμ της. Εικόνες απο τα πρώτα τους Χριστούγεννα, το Πάσχα, τις διακοπές στην Κρήτη, τα γενέθλια στην ταράτσα, τη γιορτή στο σπίτι με φίλους. Χαμόγελα και πολλή αγάπη. Μόνο που τα είχε περάσει όλα μόνη. Όχι ακριβώς μόνη, εκείνος βρισκόταν πάντα μέσα στο κεφάλι της. Ήταν σαν να ήταν πάντα δίπλα της, ένα φάντασμα που την παρακολουθούσε σε κάθε της κίνηση. Διάβασε τι είχε γράψει έναν χρόνο για εκείνον. Τα ίδια και τα ίδια. Παρακάλια σε εκείνον, και προσπάθειες να πείσει τον εαυτό της να ξεκολλήσει. Ένας χρόνος.Ένας ολόκληρος χρόνος με ακριβώς τα ίδια.
Του μίλησε πριν τελειώσει ο χρόνος. Δε θα άφηνε να μπει ο χρόνος και να είναι μέσα στη ζωή της. Αρκετά έτρεξε. Τα πόδια της πονάνε, έχει χάσει την αναπνοή της. Δε θα καταλάβει ποτέ εκείνος. Καλύτερα να φύγει. Θα περάσει. Όπως τα πάντα, μια μέρα θα σκοτώσει το φάντασμά του μέσα της.
Έβαλε το new year's eve
Τελικά τα λέει καλά ο Jay Jay Johanson

Tonight it's New Year's eve
Another year passed by
Will you be there by my side

I can feel tears begin
Running down on my chin
Twelve months of holding in it

Wednesday, December 15, 2010

Adagio



Μου είπες να βάλω το τραγούδι στην αρχή για να το συνδυάσεις με τις λέξεις. Το έκανα. Άλλωστε πως να σου χαλάσω χατήρι? Δε μπορώ. Φεύγω συνέχεια απο εσένα, αλλά η καρδιά μου με κρατάει αγκιλωμένη στο πάτωμα. Εκεί. Ελπίζοντας πως μια μέρα θα με κοιτάξεις στα μάτια και θα καταλάβεις. Οτι είμαι εδώ. Οτι δε μπορώ να φύγω. Ότι δεν έχει νοήμα. Δεν υποφέρω πια, και τα ψίχουλα τα βλέπω ολόκληρο γεύμα. Εσύ μπορείς να φύγεις και το ξέρω. Δε θέλω να φύγεις. Δε θέλω να σε χάσω απο τη ζωή μου. Παγιδευμένη στο αέναο. Εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο. Ελπίζω στη στιγμή. Στη στιγμή που θα καταλάβω τη ματαιότητα της προσμονής ή στη στιγμή που θα καταλάβεις ότι ανήκεις εδώ μαζί μου. Μέχρι αυτήν την ώρα τίποτα. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Σε εμάς. Ότι και να είμαστε εμείς. Σε κοιτάζω και είμαι σπίτι μου. Εσύ είσαι το σπίτι μου. Στο είχα πει και με κοροίδεψες θυμάσαι? Και όμως σε ένα γεμάτο δωμάτιο με κόσμο, έβλεπα εσένα. Μόνο εσένα. Οι άλλοι ήταν θολοί. Στο ψιθύρισα στο αυτί. δε με ακούς. Μου είπες να φύγω. Σε άκουσα. Θα φύγω όταν είμαι έτοιμη, ακούς? Αυτό θα το διαβάσεις. Κάποτε. Που ίσως να μην έχει σημασία. Τουλάχιστον κράτα το, σαν απόκομα της αγάπης μου.


Saturday, November 27, 2010

on fire


Πως γίνεται να κάνεις σεξ με κάποιον που αγαπάς τόσο και να μη νιώθεις τίποτα? Να είναι μέσα σου και να βάζεις τα κλάματα, γιατί δεν μπορείς να νιώσεις τίποτα για εκείνον. Αισθάνεσαι μηχανική κούκλα που απλά είσαι εκεί για τη στιγμή. Το μυαλό σου τρέχει για λιγάκι σε ένα τραγούδι που μιλάει για την απόλυτη αγκαλιά. Την αγκαλιά που δεν χρειάζεται γιατί, δε χρειάζεται δικαιολογίες, δεν χρειάζεται συγγνώμη. Πόσο πολύ καιρό έχεις να νιώσεις αυτήν την αγκαλιά σκέφτεσαι. Και ενω ο άλλος είναι μέσα σου, αισθάνεσαι την ανάγκη να γεμίσει κάποιος το απέραντο κενό που νιώθεις. Το κενό που σκάβει κάθε μέρα που περνάει η μοναξιά που νιώθεις. Κανείς μα κανείς που αγαπάς δε μπορεί να στο γεμίσει επειδή δεν θέλει, επειδή δε μπορεί, επειδή δε γίνεται. Το σεξ με κάποιον που ήσουν ερωτευμένη γίνεται κόλαση και θέλεις να φύγεις. Τελειώνει σε πιάνει αγκαλιά, σηκώνεσαι πανικόβλητη να μπεις για μπάνιο και νιώθεις τα δάκρυα σου να γίνονται ένα με το νερό που τρέχει καυτό στο πρόσωπο σου. Γυρνάς και σε περιμένει στο κρεββάτι να κοιμηθείτε. Τον αγαπάς, δεν είναι ότι δεν τον αγαπάς, απλά είσαι ερωτευμένη με άλλον. Το πρωί φεύγεις νωρίς σαν τον κλέφτη, μην τον ξυπνήσεις και πρέπει να εξηγηθείς. Ευτυχώς που δε σε είδε να κλαις. Ευτυχώς που δεν κατάλαβε το κενό μέσα σου. Μπαίνεις στο αμάξι ,ανοίγεις το παράθυρο να σε χτυπήσει ο πρωινός αέρας και ακούς:
Ι dont care where you ve been tonight
It is of no cosequense, my dear
Just stay here in my arms, my lover
If the rest of the world could disappear, then I wouldn't care.
Cos I'm on fire.

Tuesday, November 2, 2010

Holy pictures


Τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς και δε λαχανιάζεις. Σου φαίνεται περίεργο αλλά δε σταματάς ούτε λεπτό. Ακούς την ανάσα του. Σε πλησιάζει. Πρέπει να τρέξεις. Δε γυρνάς το βλέμα σου προς τα πίσω. Και ξαφνικά βρίσκεσαι μόνη σε ένα δάσος. Δεν ακούς τίποτα. Ονειρεύομαι σίγουρα.
Όλες οι αναμνήσεις μου έχουν ένα έντονο χρώμα. Τις γεύομαι πολύ έντονα, η γεύση τους μου χτυπάει τον εγκέφαλο τόσο δυνατά όσο ένα παγωτό σου δίνει headrush. Εμένα μου δίνουν heartrush.
Ένα πρωινό στην Ιο, που ξυπνάς γιατί σε έχει πλακώσει ο άλλος και ιδρώνεις. Δε θέλεις να τον ξυπνήσεις γιατί κοιμάται πάνω σου, αλλά απο την άλλη σκας. Τι κάνεις? Γεύεσαι τον ιδρώτα του και νιώθεις πλήρης. Και κοιτάς το φως που μπαίνει απο τη χαραμάδα και λες δε με νοιάζει να πεθάνω τώρα, αρκεί να είμαι μαζί του.
Ενα απόγευμα που μαλώνετε και σου λέει ότι δε σε αγαπάει. Σου πετάει το τασάκι, του πετάς μια κούπα και νιώθεις την καρδιά σου να ξεριζώνεται.
Ένα βράδυ που ξυπνάς πανικόβλητη γιατί ξέρεις ασυναίσθητα ότι την άλλη μέρα θα χωρίσετε.
Ένα βράδυ που τρως στα σκαλάκια μιας εκκλησίας και συνειδητοποιείς ότι δε θέλεις να φύγεις απο κοντά του.
Ένα βράδυ στην ταράτσα που τον έχεις καβαλήσει, τον φιλάς και δε θέλεις να σταματήσεις.
Κοιτάζοντας το ταβάνι του δωματίου γιατί συνειδητοποίησες πόσο λάθος έχεις καταλάβει τα πράγματα. Έχει πολλά να σου πει το ταβάνι.
Οδηγώντας προς το σπίτι του, που ποτέ δε σε προσκάλεσε μέσα. Ούτε καν στη ζωή του. Εκεί έψαχνες μια χαραμάδα και εκείνος σου έριχνε σκόνη και πάλι τον έχανες το δρόμο.

Monday, October 25, 2010

Misery is a butterfly


Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια?
Τι αξία να δώσεις σε μια λέξη, όταν ξέρεις πως θα πέσει στο πάτωμα σαν τσαλακωμένο χαρτί?
Τι κάνεις όταν τα έχεις πει όλα σε κάποιον άνθρωπο και αισθάνεσαι πια ένα τεράστιο κενό?
Αυτός μπορεί να είναι ο άνθρωπος που ερωτέυτηκες,η κολλητή σου φίλη και το χειρότερο απο όλα η αδερφή σου.
Αισθάνομαι ένα κενό στην καρδιά μου. Λείπουν τα δύο Μ. κ το Δ. απο μέσα μου. Σαν κάποιος να είδε ποιοι με κάνουν ευτυχισμένη και να έγιναν έτσι τα πράγματα ώστε να πρέπει να φύγουν πλεον απο τη ζωή μου. Οριστικά ή όχι, κανείς δεν ξέρει, εξάλλου ο χρόνος είναι θεραπευτής του έρωτα και της εμπιστοσύνης.
Περιμένω το καινούριο αύριο χωρίς εσάς, που εγώ σίγουρα θα είμαι διαφορετική.
Κάθε μέρα ανακαλύπτω κ ένα μέρος του εαυτού μου που πρέπει να αναπληρώσω.
Ψώνια με την αδερφή μου έγιναν ψώνια με τις φίλες μου.
Βραδινά τηλεφωνήματα αντικαταστάθηκαν, με βραδινά τηλεφωνήματα προς άλλους φίλους.
Όλα έχουν αλλάξει, και όλα είναι ίδια.
Νέες χαρές και παλιές λύπες.
Αυτό το τσίμπημα στην καρδιά να έλειπε μόνο. Αυτό το τσίμπημα όταν σας σκέφτομαι.
Αλλου είδος πόνου ο καθένας.
Όλα θα περάσουν. Το μόνο σίγουρο.